Met dit boek heeft Kitty Nashid Hendriks een pareltje toegevoegd aan het genre egodocumenten. Zij beschrijft op doordringende en tegelijk humoristische wijze haar innerlijke zoektocht naar de levensvorm die bij haar roeping past. Voor wie interesse heeft in autobiografische literatuur is dit boek een echte aanrader. Hendriks’ schrijfstijl is meeslepend en warm persoonlijk. Al lezend heb je het gevoel met haar samen door een van zon overgoten tuin te wandelen, waar zich soms onweerswolken boven samenpakken, en verstild naar haar verhaal te luisteren.

Etappes op de spirituele weg

In een achttal hoofdstukken met aansprekende titels (Aangeraakt, Geroepen, Toenadering, Afstemmen, Beproeven, Gehoorzamen, Het aanzoek en De roeping van mijn ziel) beschrijft Hendriks de verschillende etappen op haar spirituele weg. Die weg voert van de soefimystiek naar het Clarissenklooster in Megen, vandaaruit naar het milieuproject Stoutenburg en de kleine zusters in Amsterdam. De innerlijke beweging die op deze etappen in gang wordt gezet vindt zijn uiterlijke pendant in de pelgrimstocht die Hendriks naar Assisi zal voeren.

Leven in de wijdte van Gods liefde

In San Damiano, de plek waar Clara van Assisi haar kloosterroeping vorm gaf, overkomt haar een ervaring die haar als een mokerslag treft en die ze als een vingerwijzing van God begrijpt. Met die ervaring keert ze terug naar Nederland en naar het Clarissenklooster in Megen. Ze verlangt er intens naar te ‘leven in de wijdte van Gods liefde’, maar blijft– ondanks haar San Damiano-ervaring – worstelen met de vraag of het besloten kloosterleven de weg is die bij haar roeping past. Na de aanvankelijke blijdschap die volgt op haar vraag om in te treden volgt echter al snel een periode van spirituele ontreddering: ‘Niet alleen mijn adem en bloedsomloop worden afgeknepen door de aanhoudende benauwdheid. Ook mijn spirituele levensstroom, de bron van mijn bestaan, droogt op’ (p. 159). Ze raakt God kwijt. In dat niemandsland besluit ze haar keuze om in te treden niet door te zetten. Zodra ze deze beslissing heeft genomen krijgt ze weer lucht, haar hart spreekt weer tot haar.

Ontrafeling van een kloosterroeping

De innerlijke beweging die in gang gezet wordt, vindt zijn pendant in de pelgrimstocht naar Assisi

In de eenentwintig jaar die volgen op het besluit om niet in te treden herkent Hendriks drie cycli van zeven jaar, zo beschrijft zij in haar laatste hoofdstuk: “In de eerste zeven jaar hervond ik mijn plek in de wereld, in de tweede de oerkracht in mijzelf. In de derde periode van zeven jaar staat de bewustwording van mijn plaats in het universum centraal” (p. 174). Ze maakt kennis met het spirituele centrum ‘Landgoed Algoed’ en de new-age wereld. In deze laatste cyclus ontrafelt zij ook het raadsel van haar kloosterroeping en vindt daar rust in.

Getrouw aan het leven zelf heeft het boek een min of meer open einde, of misschien beter, een voorlopig einde. Het leven gaat immers verder, nieuwe wegen zijn te ontdekken. De afsluitende zin legt dan ook verwachtingsvol de toekomst open: “Mijn weg is nog niet ten einde, misschien begint hij nu pas echt”.

Voor wie interesse heeft in autobiografische literatuur is dit boek een echte aanrader. Hendriks’ schrijfstijl is meeslepend en warm persoonlijk. Al lezend heb je het gevoel met haar samen door een van zon overgoten tuin te wandelen, waar zich soms onweerswolken boven samenpakken, en verstild naar haar verhaal te luisteren.

Lees reacties van andere lezers

Bestelinformatie